Sonett-Archiv

Normale Version: Uit diepen, stillen dood....
Sie sehen gerade eine vereinfachte Darstellung unserer Inhalte. Normale Ansicht mit richtiger Formatierung.
Leven en Liefde zijn haast uitgebloeid;

Schoonheid en Licht bereiden zich te sterven.

Moet nu mijn jeugd, zoo zwak al, zoo vermoeid,

ook nog den jubel van de Zonne derven?



Zal ik den wijden, weeken weemoed erven,

die kalm en hoog in bleeke luchten groeit,

en - saam met neevlen tot één Smart vervloeid, -

in bruinen herfst een koel, diep graf verwerven?



Aanbeden Zon, staar me weer lichtrijk aan,

straal langs de lanen, waar mijn droomen zweven,

en eenzaam-droef, mijn bleeke weeën gaan...



Scheur stuk de neevlen; toover bangen nood

van aarde en hemel weer tot jubelleven, -

en wek mijn ziel uit diepen, stillen dood.
Referenz-URLs