Sonett-Archiv

Normale Version: OP een zeer hoogen berg, omheint met duizend rotzen,
Sie sehen gerade eine vereinfachte Darstellung unserer Inhalte. Normale Ansicht mit richtiger Formatierung.
OP een zeer hoogen berg, omheint met duizend rotzen,
Die aan ’t heel al verstrekt een steil voor ’s hemels val;
En van wiens top een os gelykt een maillebal,
En hooge boomen zyn als kleine wandelknotzen,
Die als een Titan schynt den Hemelvoogt te trotzen,
En uit zyn ingewant braakt nat zo dik als gal,
’t Welk met een wreet geweld sleept tot in ’t naaste dal
Zomtyds een berg vyf zes, gelyk ontdooide schotzen:
En die de bliksem vaak dekt tachtig myl in ’t rond;
’t Geen hem zomtyds wat rook doet spuwen uit zyn gront,
Gelyk een oven daar men kalk in heeft gebakken.
Op deze berg in ’t end, die schier den hemel scheurt
(Om u de waarheid, als een fyn man, toe te snakken)
En is my, by myn keel, myn leven niets gebeurt.
Referenz-URLs